Ματζουράνα – Από τα αρχαία χρόνια στη ζωή των Κρητικών

Η ματζουράνα, ενδημικό φυτό της Κρήτης, είναι γνωστή από τα αρχαία χρόνια στους Κρητικούς και βέβαια στους Αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι την χρησιμοποιούσαν πολύ και γνώριζαν τις φαρμακευτικές της ιδιότητες.

Εντοπίζεται στην ευρύτερη περιοχή των ορεινών όγκων των Λευκών Ορέων και της Δίκτης, σε μεγάλο υψομετρικό εύρος, από σχεδόν το επίπεδο της θάλασσας μέχρι και τα 1800 m.

Τη χρησιμοποιούσαν ως φάρμακο κατά των ενοχλήσεων του στομαχιού και των εντέρων, των νευρικών παθήσεων ακόμη και για την αντιμετώπιση του απλού κρυολογήματος. Ο Ιπποκράτης το θεωρούσε μέγιστο αντισηπτικό και ο Γαληνός ως το πιο σωστό χωνευτικό. Σήμερα χρησιμοποιείται παντού, στη μαγειρική, στη ζαχαροπλαστική και στην κοσμετολογία. Στη φαρμακευτική χρησιμοποιείται για ασθένειες της καρδιάς, πυρετό και στην αντισηψία των τραυμάτων.

Άλλες χρήσεις της: Είναι αναλγητικό για μυϊκούς πόνους, διαστρέμματα και νευραλγίες, ενδείκνυται για τις παθήσεις του αναπνευστικού συστήματος, θεωρείται αποχρεμπτικό, εφιδρωτικό, πανάκεια για τον νευρικό βήχα, το κρυολόγημα, τις αμυγδαλές, τη βρογχίτιδα και το άσθμα. Είναι χωνευτικό, σπασμολυτικό, αντιεμετικό, ανακουφίζει από τη δυσπεψία, διεγείρει το συκώτι και τη σπλήνα, είναι διουρητικό, αγγειοδιασταλτικό και αντιδιαβητικό. Ευεργετικό επίσης σε νευρικής φύσεως παθήσεις, ψυχασθένειες, άγχος, αϋπνίες, ημικρανίες, ίλιγγο, επιληψία ενώ βοηθάει πολύ τη μνήμη.