Μιχάλης Τζουγανάκης: O ανήσυχος και ευρηματικός με τη Σφακιανή φλέβα

O Mιχάλης Τζουγανάκης αν και γεννήθηκε στο Βέλγιο, οι ρίζες του είναι από την Κρήτη και πιο συγκεκριμένα από τα Σφακιά.
Αν και στην μακρινή πόλη Beringen ως παιδί, η οικογένειά του πάντοτε του θύμιζε τις ρίζες του και το άρωμα του τόπου του. Ο μικρός Μιχάλης τότε, συναναστρεφόταν με Βέλγους, Τούρκους, Μαροκινούς, Αιγύπτιους, Πολωνούς και Ιταλούς, κάτι που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς του και αργότερα μεγαλώνοντας στην πολυπολιτισμική του προσέγγιση στη μουσική.

Από δύο χρονών κράτησε στα χέρια του λαγούτο το οποίο ανήκε στον αδελφό του και από τότε δεν το άφησε ποτέ. Μαγεύτηκε από τον ήχο του κι ήταν μόλις τεσσάρων κι από τότε άρχισε να παίζει και να τραγουδά.
Όταν ο Μιχάλης ήταν 9 ετών επιστρέφουν οικογενειακώς στα Χανιά. Σχολείο, μουσική, παραδοσιακοί χοροί και τραγούδια. Ο Μιχαήλ ανεβαίνει στη σκηνή συμμετέχοντας σε μουσικές εκδηλώσεις της πόλης.
Ξεχωρίζει, τον αποκαλούν “παιδί- θαύμα” και η πορεία είναι πια σαφής. Δέκα, έντεκα χρονών γνωρίζει και συνεργάζεται επαγγελματικά με μεγάλους μουσικούς της Κρήτης. Μπαίνει για πρώτη φορά στο στούντιο και ηχογραφεί σε ηλικία 13 χρονών.
Σε εκείνη την ηλικία τον ανακαλύπτει ο μεγάλος λυράρης, Λεωνίδας Κλάδος. Αργότερα ηχογραφούν τραγούδια σε μουσική Λεωνίδα Κλάδου και στίχους του Μιχαήλ κάνοντας εμφανίσεις σε Κρήτη και Αθήνα.

Ένας άλλος σπουδαίος λυράρης, ο Κώστας Μουντάκης, αναγνωρίζει το σπάνιο ταλέντο του Μιχαήλ και επιθυμεί να συνεργαστούν. Παράλληλα με την προσωπική του πορεία είναι συχνές και οι μουσικές συναντήσεις του με τον Κώστα Μουντάκη. Το 1990 ηχογραφούν μαζί στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης.
Η μουσική εξέλιξη του Μιχαήλ είναι διαρκής. Από τα δεκαέξι του και μετά, παράλληλα με τις εμφανίσεις, μελετάει και άλλα μουσικά όργανα: ούτι, σάζι, μπουλγαρί, μαντολίνο, τσουμπούς, λύρα. Στα δεκαεφτά, και για δύο χρόνια, κάνει τις σπουδές του στη φωνητική και το τραγούδι που αργότερα θα ολοκληρώσει στο Εθνικό ωδείο Αθηνών με δάσκαλο τον Θάνο Πετράκη (τενόρο της λυρικής σκηνής)
Ανήσυχος και ευρηματικός, στα δεκαοχτώ του, έχει τη δική του μπάντα: λαγούτο, λύρα, κρουστά, κιθάρα, κοντραμπάσο και βιολί. Ταξιδεύει δίνοντας συναυλίες στην Ελλάδα, την Αμερική, τον Καναδά, τη Γερμανία και συνεργάζεται και με ξένα συγκροτήματα.
Το 1993 η ΜΙΝΩΣ-ΕΜΙ κυκλοφορεί τη δισκογραφική δουλειά του Μιχαήλ με τίτλο “Αχτίδες” .,
Το 1997 τον καλεί ο μουσικοσυνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης ο οποίος εμπνευσμένος από τη φωνή και το λαούτο του Μιχαήλ συνθέτει “Τα τραγούδια της παλιάς πόλης” και στη συνέχεια προκύπτουν και πολλές συμμετοχές του Μιχαήλ ως τραγουδιστής και σολίστας του λαγούτου σε διασκευή και επανέκδοση του έργου του μεγάλου συνθέτη.
Ο Μιχαήλ Τζουγανάκης επηρεασμένος από τη μουσική του τόπου του επέφερε ριζικές αλλαγές και κατάφερε να κάνει τον δικό του ήχου και μουσική δίνοντας έτσι μια άλλη μουσική διάσταση η οποία αγαπήθηκε και αναγνωρίστηκε παγκόσμια.

(με πληροφορίες από την προσωπική του σελίδα στο διαδίκτυο)